Telefona gelen birçok bildirim… Son 1 yılda dinlediğin şarkılar… Son 1 yılda çektiğin fotoğraflar… Son 1 yıldaki anıların… 2024   yılına girerken de gelenler gibi… Ve sanki daha dün gibi…    Dalarken anılara, anlıyor insan… Ne çabuk geçiyor zaman… Ne hızlı kopuyor takvim yaprakları…  Ne çabuk geçiyor aylar, haftalar, günler… Takvi…

Alçak tepeler, kraterler, sıra dağlarla dolu bir yeryüzü fotoğrafıydı sanki. Çoğunluğu kahverengi ama biraz yeşil biraz da sarı vardı. Etrafını çerçeveleyen siyah halka sınırlarını çizmişti. Tam ortasında yusyuvarlak , hareketli bir bilye vardı. Fotoğrafçının merceği, sönmüş bir yanardağın ağzına benziyordu. Bir merkeze doğru akan …

Ne zaman umutsuzluğa düşsem, Bir karınca bulurum ve izlerim dikkatlice. Ne kadar da hareketli ve ne kadar da gayretli, Oysa 40 günlük ömrünün belki 39. gününde… Hemen kendime gelirim, Şeytanın sesi daha fazla ağırlaştırmadan bedenimi Ve bulandırmadan zihnimi, Bir işe koyulurum, aynı karınca gibi… Ne zaman her şey bitti, …

Avazı çıktığı kadar bağırıyordu. Hepimiz onu dinliyorduk. Yüksek tonla bizi cesaretlendiriyor ve bize yapacağımız şeyleri haykırıyordu. Gözlerimiz sonuna kadar açık, yumruklarımız sıkılı, kalbimiz göğüs kafesimizin içine dar gelerek dinliyorduk. ‘’Yapacağız, yılmayacağız, yorulmayacağız, dinlenmeyeceğiz’’ diyordu. Hepimiz yüreği…