Güneş ışığı perdenin kenarlarından usulca sızarak Simge'nin yüzüne vurdu. Sanki sabah, parmak uçlarıyla ona dokunuyor, yeni bir güne davet ediyordu. Simge hafifçe gerinip şöyle bir esneyerek gözünü açtı. Bir iki dakika kendine gelmek için bekledi. Denizden karaya çıkan bir dalgıç gibi, rüya dünyasından gerçekliğe yavaş yavaş geç…

Ayşe yine düşüncelere dalmışken buldu kendini. Her sabah kafasında bir sürü yapılacak işler sıralaması ile uyanıyor ama günün sonunda çoğunu yapamamış şekilde buluyordu kendini. “Neden?” diye düşündü. Neden? Cevap basitti aslında… Kendi dahil kimseye “Hayır” diyemiyordu. Sanki “hayır” ke…

Hani insan kalbi kırıldığında öyle tanımlar ya Hani bir vazo kırılsa eskisi gibi olması mümkün değil denir ya Bu ümitsizlik, ilişkilere atfedildiği gibi yaşantılara da atfedilir ya Hani Toplanması gereken parçaları, dağılmışlıkları varsa, Yani bir şekilde vazosu kırılmışsa… Asla eskisi gibi olmaz inancına mı yapışmalı insa…