Aylardan Haziran’dı, hoş bir yaz akşamıydı. Emre, işten eve dönerken, mahallenin çocuklarını bisikletlerini tamir ederken gördü. “Kolay gelsin çocuklar, nasıl gidiyor?” diye seslendi. “Emre abi, hiç sorma… İyi gitmiyor,” dedi çocuklardan biri. “Yardım edeyim mi?“ diye sormasıyla, Emre’nin kolları sıvaması bir oldu. Memurdu o, her za…

Defne her sabah erken saatte yürüyüş yapmayı rutini haline getirmişti. Denizin ihtişamlı görüntüsünü, ağaçların hafif esen rüzgârla beraber yapraklarının savrulmasını izlemek için o saatlerde yürümek en keyifli zamandı ve kaçınılmazdı Defne için. Sabahları kalkmakta zorlandığı zamanlarda da “Harekette bereket var, bak işlerini de …

Elif, gün boyu yoğun çalıştığı işinden yorgun argın eve dönerken kafasında hep aynı düşünceler vardı: “Daha çok çalışmalıyım, her fırsata evet demeliyim, ancak o zaman başarılı olabilirim.” Ama son haftalarda kendini sürekli yorgun ve dağılmış hissediyordu. Ne kadar çabalasa da işler istediği gibi ilerlemiyordu. Masasına oturdu, bil…

Genç kız merakla etrafına bakındı.

İki tepe...

Nerede olursa olsun, dünyanın en savunmasız, en masum canlıları kimdir diye sorsak akıllara ve yüreklere çocuklar düşer. Herkesin içi burulur zarar gördüklerine dair bir haber geldiğinde... Son yıllarda, bu haberler her gün Filistin’den gelmekte... Filistin'in yıkık sokaklarında yürüyen çocukları gördüğümüzde, yalnızca bir co…

Zeynep’in heyecanla hazırlandığı 23 Nisan resim yarışması için artık son güne gelinmişti. Resimdeki son rötuşları öğretmenin destek alarak tamamlamaya başlamıştı. Çok heyecanlıydı. Hem verilecek ödül onu heyecanlandırıyordu hem de başarma hissini yaşamak istiyordu. Öğretmeninin onun üzerindeki emeklerini de boşa çıkarmak istemiyor…

Gün her zamanki gibi sakince ayıyordu... Kuşlar uyanıyor, ağaçlar dallarını güneşe dönmeye başlıyor, insanlar günün yoğunluğuna hazırlanmaya başlıyordu...Her yeni gün bir ümitti aslında insan için. Yeni sınavları, yeni sevinçleri, yeni zorlukları için hala zamanın olduğunun bir işaretiydi...Yorucu geçen günlerin ardındaki sakinl…

“Oğlum yine telefonu eline almışsın. Kaç kere söyledim şu telefonu zorunlu olmadıkça kullanma diye!” “Ama anne senin de hep elinde… Dur şuna bakayım…Mesaja cevap vermem gerek… Şuna ihtiyacım var fiyatlarını öğrenmem lazım… Şu habere bakayım…Hep bir bahanen var anne!” “Bak çok kahve içiyorsun her şeyin aşırısı zararlı…” “Bana…

Bugün yine o çok yorucu günlerden biriydi. Bütün işler üst üste gelmişti. Yapılması gereken birçok şey vardı.   Buna rağmen Elif, çoğu işini halledemeden eve geri geldi. Odasına girdiğinde çantasını kenarına bırakıp, hemen koltuğa kıvrıldı. Şimdi yemek yemek, duş almak bile zor geliyordu. Yapılması gereken her şey zihninde dağ gibi …

Ayşe yine düşüncelere dalmışken buldu kendini. Her sabah kafasında bir sürü yapılacak işler sıralaması ile uyanıyor ama günün sonunda çoğunu yapamamış şekilde buluyordu kendini. “Neden?” diye düşündü. Neden? Cevap basitti aslında… Kendi dahil kimseye “Hayır” diyemiyordu. Sanki “hayır” ke…

Büyüdüğü mahallenin dar sokaklarında hızlı hızlı ilerliyordu. Yetişmesi gereken kuaför randevusuna giderken bir yandan da sağda solda gördüğü tanıdıklara selam veriyordu. Doğduğu günden beri bu mahalleden ayrılmamıştı. Mahallenin bir kültürü oluşmuştu. Serpil de o kültürün parçasından ayrılmak istemiyordu. Dışarıdan gelenlerin de …

Komşusunun kapısının önüne bıraktığı çöp kovasının üzerindeki not dikkatini çekmişti Emel’in. “Dikkat! Cam kırıkları var!”. Belki yıllardır evde neler   neler   kırıldı. Büyük parçalar çöpe atılır, küçük parçalar makineye çekilirdi. Üzerine hiç böyle bir not yazmak aklına gelmemişti. Ne de güzel bir düşünceydi. Başkasına zarar gelme…

Düşündü.... düşündü.... ve bir çözüm yolu bulamadı. Keşke bir çizgi film karakteri olsaydım dedi içinden, hayat ne kadar da kolay olurdu. Çocukların her hafta keyifle izlediği gündelik hayatın, basit öğrenmelerin olduğu bir dünya!   Oysa şimdi bir karar vermesi gerekiyordu, ya zorba patronunun dediğini yapacak ya da çok sevdiği…