Güneş ışığı perdenin kenarlarından usulca sızarak Simge'nin yüzüne vurdu. Sanki sabah, parmak uçlarıyla ona dokunuyor, yeni bir güne davet ediyordu. Simge hafifçe gerinip şöyle bir esneyerek gözünü açtı. Bir iki dakika kendine gelmek için bekledi. Denizden karaya çıkan bir dalgıç gibi, rüya dünyasından gerçekliğe yavaş yavaş geç…

Genç kız merakla etrafına bakındı.

Özgürlük... Kulağa kısacık gelen ama içinde bir ömürlük anlam taşıyan kelime.

Yüzünü yastığa gömdüğünde ilelebet ağlayacağını zannediyordu. Her şey daha dün gibiydi. Şu anda boğazında koca bir yumrukla yastığa kapanmış göz yaşı dökerken, aslında yakın geçmişten uzak bir geleceğe bakıyordu. Ya bunlar gerçekti ve o anlamıyordu ya da hepsi yanılgıydı. Evet üzülmekte haklıydı, belki biraz, belki birazdan da daha…