Gün her zamanki gibi sakince ayıyordu... Kuşlar uyanıyor, ağaçlar dallarını güneşe dönmeye başlıyor, insanlar günün yoğunluğuna hazırlanmaya başlıyordu...Her yeni gün bir ümitti aslında insan için. Yeni sınavları, yeni sevinçleri, yeni zorlukları için hala zamanın olduğunun bir işaretiydi...Yorucu geçen günlerin ardındaki sakinl…

Alçak tepeler, kraterler, sıra dağlarla dolu bir yeryüzü fotoğrafıydı sanki. Çoğunluğu kahverengi ama biraz yeşil biraz da sarı vardı. Etrafını çerçeveleyen siyah halka sınırlarını çizmişti. Tam ortasında yusyuvarlak , hareketli bir bilye vardı. Fotoğrafçının merceği, sönmüş bir yanardağın ağzına benziyordu. Bir merkeze doğru akan …

Avazı çıktığı kadar bağırıyordu. Hepimiz onu dinliyorduk. Yüksek tonla bizi cesaretlendiriyor ve bize yapacağımız şeyleri haykırıyordu. Gözlerimiz sonuna kadar açık, yumruklarımız sıkılı, kalbimiz göğüs kafesimizin içine dar gelerek dinliyorduk. ‘’Yapacağız, yılmayacağız, yorulmayacağız, dinlenmeyeceğiz’’ diyordu. Hepimiz yüreği…

Ne kolaydı başkasına iğneyi batırabilmek. Gözlerinde acıyı görmezden gelmek. Ve kemiğe kadar ilerlemek. Kendi canı yanmadığı için gülüp geçebilmek… Ne kolaydı bir canlıyı yok sayabilmek. Basabilmek bir karınca yuvasına Yavrusu var mı diye bakmadan, Dağıtmak köselenin altında o duvarları, Kendinden küçük olduğu için, …

“Anne! Benim böyle kepçem var mı? Nolur alalım, alalım!” Nasıl da sevimli gözlerle bakıyordu. Hayır demek çok zordu bu bakışlara, ama başardı Nihal. “Evet annecim, hem de kaç çeşit kepçen var. Alamayız.” Gerçekten de çok fazla kepçesi vardı. Anneannesine gittiği her gün yeni bir oyuncakla geliyordu Bora. Keyfi yerinde, gözleri ış…

Bu iş, değil hayran bırakma meselesi… İş bu: karakter meselesi… Hangi insan sürekli eleştirerek iş yaptırabilmiş bir başkasına? Hangi insan plansız işler yapıp müdür olabilmiş bir firmaya? Ya da yarım bıraktığı bir işte başarı elde edebilmiş de varmış yolun sonuna? Hangi bitmeyen iş alkışlanmış ve sonraki süreçlerde ay…

Her eyes were shooting daggers… -  How come you couldn’t realize?! - I—I—I didn’t know what to say… how I was supposed to tell you this? Sarah and David were having one of the best time of their lives. It was their honeymoon, what could have gone wrong? They have been planning the wedding of their dreams for over a year. They …

' Yeni bir dönem başlıyor artık' diye düşünüyordu yerdeki sonbahar yapraklarına bakarken.  Akşamın karanlığı yavaş yavaş çökerken; rüzgar, sonbaharın gelişini müjdelercesine hafif hafif esiyordu. Işıltılı caddeler sanki daha kalabalıktı, herkeste tatlı bir telaş vardı. Dile kolay koca iki buçuk ay geçmişti.  Kimi memleketin…